Friday, 29 February 2008

အျပစ္ေျပာတာ ထက္သန္ရင္္ အျပစ္ေျပာတာ လက္ခံပါ

သူတစ္ပါးကို
အျပစ္ေျပာတာက်ေတာ့
“ေစတနာနဲ႔ေျပာတာပါ”
လို႔နာမည္ေကာင္းယူၿပီး
ကိုယ့္ကို
အျပစ္ေျပာတာက်ေတာ့
“ေစတနာကို နားမလည္ဘူး”
လို႔ နာမည္ဆိုးတပ္တတ္ၾကပါတယ္။
သူတစ္ပါးအျပစ္ေျပာတာကို
“ေစတနာနဲ႔ ေျပာတာပါ”
လို႔ ခံယူခဲ့ရင္
ကိုယ့္အျပစ္ေျပာတာကိုလည္း
“ေစတနာနဲ႔ ေျပာတာပါ”
လို႔ခံယူနိုင္ရပါမယ္။
ကိုယ့္ကို
သူတစ္ပါးအျပစ္ေျပာတာေတာ့
ကိုယ္လက္္မခံဘဲ
သူတစ္ပါးကို
ကိုယ္အျပစ္ေျပာတာေတာ့
သူတစ္ပါး လက္ခံေစခ်င္တာ္ဆိုရင္
အဲဒီလူဟာ
ပညာရွိ မဟုတ္ဘဲ
ပညာရွိအေယာင္ေဆာင္သာ
ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
အရွင္ဆႏၵာဓိက

Thursday, 28 February 2008

ေမ့တတ္တဲ့ ကၽြန္မ

“လယ္ထြန္သြား ႏြားေမ့” ဆိုတဲ့ စကားပံုက ႏွင္း အတြက္မ်ား ေျပာထားတာလား ေအာက္ေမ့မိတယ္။ အလုပ္တစ္ခု လုပ္မယ္ဆိုၿပီးလုပ္ရင္ အဲဒီလုပ္ရမယ့္ အလုပ္နဲ႔ဆိုင္တဲ့ဟာေတြကို အျမဲတမ္းေမ့တတ္လို႔ပါ။ မနက္လင္းလုိ႔ရွိရင္ အိမ္ကထြက္တာနဲ႔ အိမ္ေသာ့ကိုေမ့ၿပီး အိပ္ခန္းထဲမွာ ထားခဲ့တတ္တယ္။ အိမ္ေသာ့ ျပန္ယူၿပီးတာနဲ႔ အိမ္ေအာက္ေရာက္လို႔ အိတ္ထဲၾကည့္လိုက္ရင္ ဖုန္းေမ့လို႔ တစ္ခါျပန္တက္ယူရတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ အလုပ္ထဲမွာ ၀တ္တဲ့ ၀တ္စံုေမ့ၿပီး အိမ္မွာထားခဲ့လို႔ ဒဏ္ေငြကလဲ ေဆာင္ရေသးတယ္။ မာမားက ေစ်း၀ယ္ခိုင္းလိုက္ရင္ တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု ေမ့ၿပီးမ၀ယ္ခဲ့ဘူးေလ။ အဲဒီလိုေတြေမ့တာကို ႏွင္း ကလဲ ကိုယ့္အျပစ္ကိုယ္ မ၀န္ခံခ်င္ဘူးေလ။ operation လုပ္တုန္းက ေမ့ေဆးေပးခံရလို႔ပါလို႔ ေျပာတတ္ေသးတယ္။ အမွန္က ကိုယ့္ဘာသာ နေမာ္နဆ နိုင္တတ္တာပါ။ တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္ကေလာေနတာေၾကာင့္လဲ ပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ လုပ္ခ်င္တာေတြမ်ားေနေတာ့ တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခုကို ေမ့သြားတာပါ။ အဲဒါေၾကာင္ ခုေနာက္ပိုင္း စိတ္မေလာေအာင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပဳျပင္ေနရတယ္။ ေတာ္ၾကာကိုယ္ဟာကိုယ္ ေမ့သြားမွာဆိုးလို႔။ ေနာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုမ်ား ေမ့သြားခဲ့ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲေနာ္။

ေဆာင္းဒုကၡ

ပူလိုက္ေအးလိုက္နဲ႔
ရုးရတဲ့ဒီရာသီ
မနက္ပူလို႔ ညေနေအး
ဘာကိုမွအစိုးမရ
ေဖာက္ျပန္တာ သဘာ၀မို႔
အျပစ္မျမင္ေတာ့ပါဘူး။

လာျပန္ၿပီ ဒီအေအးလိႈင္း
ပိတ္ရတဲ့ ဒီႏွာေခါင္းလဲ
စကားသာေျပာတတ္ရင္
သူငိုျပတာ ၾကာေရာေပါ့။

ဒီေဆာင္းတြင္းးမွာျဖင့္
ပင္ကိုသံတကယ္ေပ်ာက္ပါလို႔
ႏွာသံေနွာေျပာတဲ့ ငါ့အသံ
သည္းခံကာနားေထာင္တဲ့
မိတ္ေဆြတို႔ေရ
ေက်းဇူးမ်ားစြာတင္ပါေၾကာင္း။

ငါ့ကိုငါသာ
ဆင္ျခင္ရေတာ့မွာမို႔
ေစာင္ျခံဳထဲမွာ
ေကြးလို႔သာေနလိုက္ေတာ့မယ္
ေအးခ်င္သေလာက္သာေအးလိုက္ေတာ့

Tuesday, 26 February 2008

ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ၾကရဲ့လား

တစ္ပတ္တစ္ခါ ေစ်းထဲကို သြားၿပီးေစ်း၀ယ္တဲ့အခါ စိတ္မေကာင္းစရာကို မေတြ႔ခ်င္လဲ ေတြ႔ေနရတယ္။ လူေတြဟာ ကိုယ့္အသားကို အစူးေလးတစ္ေခ်ာင္း စူးရင္ေတာင္ နာတတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတစ္ပါး အသက္ကိုၾကေတာ့ မႏွေမ်ာတတ္ၾကဘူး။ ပုဇြန္တို႔ ငါးတို႔ကို အရွင္လတ္လတ္မွ ၀ယ္ၾကတယ္။ အဲဒီလိုစားမွ ပိုအရသာ ရွိတယ္တဲ့။ ေသၿပီးသားအသားကို ၀ယ္စားရတာေတာင္ အကုသိုလ္မ်ားလွၿပီ။ အခုေတာ့ အသက္ရွင္ေနတာကို ကိုယ္တိုင္သတ္ၿပီး စားၾကတဲ့ လူေတြရဲ့စိတ္က ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ေမ်ာက္အရွင္ရဲ့ ဦးေႏွာက္ကို ေဖာက္ၿပီး အရက္နဲ႔ျမည္းၾကတယ္လို႔ ၾကားဖူးတယ္။ ကိုယ့္အေသြးအသားၾကေတာ့ နာတတ္ၾကတယ္။ သူတစ္ပါးရဲ့ အသက္ကို ၾကေတာ့ ကိုယ္ခ်င္းမစာနာၾကဘူး။ တိရိစာၦန္ေတြေတာင္ သနားညွာတာတတ္ပါတယ္။ လူေတြက အသိစိတ္ရွိၾကပါလွ်က္နဲ႔ သနားညွာတာစိတ္ မထားတတ္ၾကဘူး။ လူေတြက ေျပာေနတဲ့ ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္ဆိုတာ ဘာလဲလို႔ စဥ္းစားေနမိတယ္။ လူေတြဟာ တစ္ကယ္ပဲ ကိုယ္ခ်င္းစာတဲ့ စိတ္ကေလးေတြ ရွိၾကရဲ့လား မသိေတာ့ပါဘူး။

ပန္းဆြတ္တာ လြမ္းဆြတ္ဖို႔မ်ားလား

ပန္းေတြကို
တစ္ပြင့္ၿပီးတစ္ပြင့္
ခူးဆြတ္ေနတဲ့
ပန္းဆြတ္သမားလို
ကာမဂုဏ္အာရံုေတြကို
တစ္ခုၿပီးတစ္ခု
ရွာေဖြခံစားရင္း
စိတ္တြယ္တာကပ္ၿငိေနတဲ့
ပုထုဇဥ္လူသားကို
ေသမင္းက အခ်ိန္မေရြး
ဆြဲေခၚယူသြားနိုင္ပါတယ္။
အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ ရြာတစ္ရြာကို
ရုတ္တရက္ တက္လာတဲ့
ေရအလ်ဥ္ၾကမ္းၾကီး
ရြာလံုးကၽြတ္
ေရထဲဆြဲေခၚယူသြားသလိုပါပဲ။

ဓမၼပဒဂါထာ--၄၇
အရွင္ဆႏၵာဓိက

Monday, 25 February 2008

အမွတ္တရ ေက်ာင္းသူဘ၀

ဒီေန႔ အလုပ္ကအျပန္ အထက္တန္းေက်ာင္းေရ့ွေရာက္ေတာ့ တူညီ၀တ္စံုေလးေတြနဲ႔ ေက်ာင္းဆင္းလာၾကတဲ့ ေက်ာင္းသူေလးေတြကို ၾကည့္ၿပီး ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းသူ ဘ၀ကို ျပန္သတိရမိတယ္။ ျပန္ေတြးမိတိုင္းလည္း အရမ္းကို ေပ်ာ္ရႊင္မိတယ္။ သူငယ္တန္းကေန ၆ တန္းေလာက္အထိကို နယ္ၿမိဳ႕ွေနခဲ့တယ္။၇ တန္း တက္မယ္ဆိုေတာ့ မိသားစုလိုက္ ရန္ကုန္ကို ေျပာင္းလာၾကေတာ့ ရန္ကုန္မွာပဲ အလယ္တန္း အထက္တန္းကို တက္ခဲ့တယ္။ ေနတာက ဒဂံုၿမိဳ႕နယ္မွာ ေနေပမယ့္ ဒဂံု ၁ မွာမတက္ခ်င္ဘူး လသာ ၂ မွာပဲတက္မယ္ဆိုၿပီး မိဘေတြကို ပူဆာတာနဲ႔ လသာ ၂ မွာ ၇ တန္းကေနၿပီး စတက္ခဲ့တယ္။ ၆ တန္းေလာက္အထိပဲ ေယာက်ာၤးေလးေတြနဲ႔ စာအတူတူ သင္ခဲ့ရတယ္။ ၇ တန္းကေနစၿပီး မိန္းကေလးေက်ာင္းမွာ ေနခဲ့ရတယ္။ ေက်ာင္းမွာက မိန္းကေလးေတြၾကည့္ဆိုုေတာ့ ေနရတာ အရမ္းလဲလြတ္လပ္တယ္။ အားလံုးက ဆရာမေတြၾကည့္ အုပ္ခ်ဳပ္တာေလ။ ေက်ာင္းဆရာ ဆိုလို႔ ပန္းခ်ီသင္တဲ့ ဆရာပဲရွိတယ္။ မိ္န္းကေလးေတြၾကည့္ ဆိုေတာ့ ေယာက်ာၤးေလးလုပ္ရမယ့္ အလုပ္ေတြကိုလဲ ဒီမိန္းကေလးေတြကပဲ လုပ္ၾကရတယ္။ ေရခပ္တာ သစ္ပင္စိုက္တာက အစေပါ့။ ေယာက်ာၤးေလးမရွိေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ ေယာက်ာၤးဆန္တဲ့ မိန္းကေလးေတြက သူတို႔ိ သေဘာက်တဲ့ ေကာင္မေလးေတြကို အခ်စ္ေတာ္ဆိုၿပီး ထားၾကတယ္။ ဒါကလည္း လသာ ၂ ရဲ့ ထူးျခားမႈေပါ့။ ေက်ာင္းမွာက ေက်ာင္းတက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ေက်ာင္းတံခါးကို ပိတ္ထားလိုက္တာ ညေန ေက်ာင္းဆင္းမွပဲ ျပန္ဖြင့္ေပးတာ။ ေက်ာင္းလာတက္ရင္ သနပ္ခါးလိမ္းလို႔ရေပမယ့္ ပါမွာ ပါးကြက္မကြက္ရဘူး။ နားကပ္ နဲ႔ လက္စြပ္ ကလြဲၿပီး တစ္ျခားေရႊထည္ေတြလဲ မေပး၀တ္ဘူးေလ။ လသာ ၂ ေက်ာင္းထြက္လို႔ ေျပာလိုက္ရင္ တစ္ခ်ိဳ႕က အကဲေတြ။ အစြာေလးေတြလို႔ ေျပာၾကတယ္။ ကိုယ္ေနတဲ့ ေက်ာင္းဆိုေတာ့လဲ အဲလိုမထင္ပါဘူး။ ေက်ာင္းသူေတြၾကည့္ဆိုေတာ့ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆိုေနထိုင္တတ္တာပဲ ရွိတာပါ။ ကဲတယ္လို႕ ထင္မိခ်င္လည္း ထင္ေလာက္တယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သြက္သြက္လက္လက္ေတြ ၾကည့္ပဲကိုး။ ေယာက်ာၤးေလးမရွိေတာ့လဲ ေနရတာ ပိုလြတ္လပ္တယ္ေလ။ မူလတန္းေက်ာင္းသူဘ၀ထက္ အလယ္တန္းနဲ႔ အထက္တန္း ေက်ာင္းသူဘ၀ေလးကို ပိုသေဘာက်တယ္။ ပိုလဲေပ်ာ္မိတယ္။ ျပန္ေတြးလိုက္တိုင္းလဲ ေက်ာင္းျပန္တက္ခ်င္တယ္။

Sunday, 24 February 2008

ေန႔လည္စာ


မိႈ၊ မွ်စ္ေသးေသးေလးေတြရယ္ ေရႊပဲသီးရယ္ေရာေၾကာ္

ငါးေလးအိုးကပ္

ဒီေန႔ အလုပ္ပိတ္ရက္လဲျဖစ္ ေစ်း၀ယ္တဲ့ေန႔ဆိုေတာ့ ထမင္းဟင္းကို စိတ္ၾကိဳက္ ခ်က္စားျဖစ္တယ္။ ေစ်းထဲမွာ ငါးေသးေသးေလးေတြ ေတြ႔ေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ဖြားဖြားခ်က္ေကၽြးတဲ့ ငါးသလဲထိုးအိုးကပ္ေလးကို သတိရမိတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ငါးေသးေသးေလးကို၀ယ္လုိက္တယ္။ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ ငါးေလးေတြကို ေရစင္ေအာင္ေဆးၿပီး ဆား၊ အခ်ိဳမုန္႔တို႔ နယ္ၿပီးေနာက္ ငါးေလးေတြကို မေၾကသြားေအာင္ သံပုရာသီးကို ညွစ္ၿပီး ငါးေတြကို ဆမ္းေပးလုိက္ပါ။ သံပုရာသီးဆမ္းလိုက္တဲ့အတြက္ ငါးေလးေတြက အသားေတြမေၾကေတာ့ပဲ တင္းတင္းေလးနဲ႔ စားလို႔ပိုေကာင္းတယ္ေလ။ ၿပီးရင္ ၾကက္သြန္နီ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ တို႔ကိုေထာင္း ၿပီးရင္ အိုးထဲမွာ ဆီသပ္ၿပီးရင္ ငါးေလးထည့္ အသာေလးေမႊၿပီး ေရနဲနဲထည့္္ၿပီး ခဏႏွပ္ထားလိုက္ပါ။ ပုဇြန္အေကြး ငါးအေႏြး ဆိုတဲ့အတိုင္း အၾကာၾကီး တည္ဖို႔မလိုပါဘူး။ ေရစပ္စပ္ကေလးနဲ႔ စားခ်င္ရင္ေတာ့ ေရပြက္လာၿပီး အေပါ့အငန ္အေတာ္ပဲဆိုရင္ အိုးေပၚကခ်ၿပီး စားလို႔ရပါၿပီ။ ဒါမွမဟုတ္ ေရခမ္းတဲ့အထိားၿပီး ငါးေလးအိုးကပ္စားခ်င္ရင္ေတာ့ ေရမရွိေတာ့တဲအထိ တည္ထားၿပီး ဆီျပန္လာၿပီဆိုရင္ နံနံပင္ၾကိဳက္ရင္ နံနံပင္ေလးအုပ္ၿပီး စားလို႔ရပါၿပီ။ ဒီေန႔ေတာ့ အစားပုတ္တဲ့ ႏွင္း က ငါးေလးအိုးကပ္ခ်က္တယ္။ ၿပီးေတာ့ မိႈနဲ႔ မွ်စ္ေသးေသးေလးရယ္ ေရႊပဲသီးရယ္ ျငဳပ္သီးေတာင့္ အၾကီးၾကီးေတြရယ္ကို ေရာၿပီးေတာ့ေၾကာ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ၿပီး ဟင္းရည္တစ္ခြက္ ခ်က္လိုက္ေသးတယ္။ အစားပုပ္ေတာ့ အလုပ္ၾကာဆိုသလို အၾကာၾကီးလုပ္လိုက္ရတယ္။ အားလံုးပဲ ေန႔လည္စာလာစားဖို႔ ဖိတ္လိုက္တယ္ေနာ္။ :P

Saturday, 23 February 2008

Kenting (ခန္တိန္း) သို႔အလည္တစ္ေခါက္













ထိုင္၀မ္ကို ေရာက္ၿပီး ပထမဆံုး ညအိပ္ခရီး သြားခဲ့တာေလးကို သတိရလို႔ ေရးလိုက္တာပါ။ ႏွင္း တို႔အလုပ္က သူေဌးက တစ္ႏွစ္ကို တစ္ခါ ၂ ညအိပ္ ၃ရက္ခရီး လုိက္ပို႔ပါတယ္။ ႏွင္း ရဲ႕ပထမဆံုး ခရီးလို႔လဲ ေျပာလို႔ရတယ္။ ထိုင္၀မ္ရဲ႕ ေတာင္ဘက္ပိုင္းက Kenting ဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕ေလးဆီကို သြားခဲ့တုန္းက Museum of Marine Biology & Aquarium ကို သြားလည္ခဲ့တာပါ။ အဲဒီျပတိုက္ကို ပင္လယ္ကမ္းစပ္ နေဘးမွာ တည္ေဆာက္ထားတာပါ။ ျပတိုက္မွာ အေဆာက္အဦး ၃ ခုပါ၀င္ပါတယ္။ ပထမဦးဆံုး ကားရပ္နားတဲ့ ေနရာကေန အေရာင္းေကာင္တာနဲ႔ ၀င္ေပါက္တြဲ ထားတဲ့ အေဆာက္အဦးကို သြားၿပီး ၀င္ေပါက္ဂိတ္ကို ျဖတ္ရပါတယ္။ အထဲကို ၀င္လိုက္တာနဲ႔ ပထမဆံုးေတြ႔လိုက္ရတာကေတာ့ လင္းပိုင္ရုပ္ကေလးေတြနဲ႔ အလွဆင္ထားတဲ့ ေရကန္တစ္ခုပါ။ အဲဒီကေန ဆက္ေလွ်ာက္သြားရင္ ေ၀လငါးရုပ္ၾကီးေတြနဲ႔ ေရပန္းၾကီးကို ေတြ႔ရမွာပါ။ ဒါေတြကို ျဖတ္သြားၿပီးတာနဲ႔ ပထမဆံုး အေဆာက္အဦးကို ၀င္ေရာက္ရပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာ ေရေအာက္ကမၻာမွာ ေပ်ာ္ေနၾကတဲ့ ငါးမ်ိဳးဆံုကို သူ႕ေနရာနဲ႔သူ စနစ္တက် ျပသထားပါတယ္။ အဲဒီအေဆာက္အဦးကို ၾကည့္ၿပီးတာန႔ဲ ေနာက္တစ္ခုကို သြားေရာက္ဖို႔အတြက္ အျပင္ကို ထြက္လိုက္ရင္ ေလတျဖဴးျဖဴး တိုက္ေနတဲ့ ပင္လယ္ျပင္ကုိ ေတြ႔ရမွာပါ။ အေဆာက္အဦးႏွစ္ခုၾကားမွာ စတီးေတြနဲ႔ အလွဆင္ျပဳလုပ္ထားတဲ့ ကင္းမြန္ေတြကို လွပစြာ ေတြ႔ၾကရပါတယ္။ ပင္လယ္ေရေအာက္မွာ ရွိေနတဲ့ အပင္ေတြကိုလဲ လွပစြာ ေတြ႕ျမင္ရပါတယ္။ အေအးပိုင္းမွာ ေနထိုင္တဲ့ ပင္ဂြင္းငွက္ကေလးေတြကို လဲေတြ႕ခဲ႔ရတယ္။ ႏွင္း တို႔၀င္ၾကည့္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဟာ ငါးေတြကုိ အစားေကၽြးတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ တိုက္ေနတဲ့အတြက္ ေရငုပ္၀တ္စံု ၀တ္ထားတဲ့ ၀န္ထမ္းဟာ ေရထဲကိုဆင္းသြားၿပီး အစာေကၽြးတဲ့အခါ ေဘးပတ္လည္မွာ ငါးေရာင္စံုေတြနဲ႔ အလြန္လွပပါတယ္။ အဲဒီျပတိုက္ထဲမွာ 3D ျပခန္းလဲရွိပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေခါက္ေလာက္ေတာ့ လာလည္ဖို႔ အားလံုးကို ဖိတ္ေခၚလိုက္ပါတယ္။

မိန္းကေလးေတြရဲ႕ ဒုကၡ

ကိုယ့္နိုင္ငံက မတိုးတက္ပါဘူး ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ ကေလးနဲ႔ နုိင္ငံျခားကို သြားေရာက္ အလုပ္လုပ္ ကိုင္ခ်င္ၾကတဲ့ ျမန္မာေတြ နို္င္ငံျခားမွာ ဒုကၡ ဆိုတာေတြနဲ႔ တည့္တည့္တိုးမွပဲ ေနာင္တေတြရ ၾကပါတယ္။ လူဆိုတာကလဲ လုိခ်င္တက္မက္မႈ အရမ္းကိုမ်ားတဲ့အတြက္ ေငြေနာက္ကို လိုက္ရင္း ဘ၀ေတြပါ ပ်က္တဲ့အဆင့္ထိ ေရာက္ၾကရတယ္။ ေငြဆိုတာ လူတိုင္းလိုခ်င္ၾကတဲ့ အရာတစ္ခုပါ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ဘ၀ကို ထိခိုက္ၿပီးမွ ရရွိလာမယ့္ ေငြေၾကးကို ေတာ့မလိုခ်င္ၾကပါနဲ႔။ ဘ၀မွာ ေငြနဲ႔ ေပးၿပီး၀ယ္လို႔ မရတဲ့ အရာေတြလဲရွိပါတယ္။ ေငြေတာ့ ရွိပါရဲ႕ စိတ္ဆင္းရဲေနရမယ္ဆိုရင္ ဘ၀မွာ ျပည့္စံုတယ္လို႔ မေခၚပါဘူး။ လြန္ခဲ့တစ္လေလာက္က စကၤာပူမွာ ျမန္မာအိမ္ေဖာ္မေလး တစ္ေယာက္ အိမ္ရွင္ရဲ႕ မတရားေစာ္ကားတာကို ခံခဲ႔ရတယ္။ သူတစ္ပါးတိုင္းျပည္မွာ အလုပ္လုပ္ရတာ အႏၱရာယ္ ဘယ္ေလာက္မ်ားလဲဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ၾကံဳမွ သိၾကရတာပါ။ အဲဒီလို ဒုကၡေရာက္ေတာ့ ေဘးမွာ မိသားစုကလဲ မရွိ။ ကိုယ့္နိုင္ငံလဲ မဟုတ္တဲ့အတြက္ အလြန္ကိုပဲ ဒုကၡေရာက္ရပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲ အလုပ္သမားအတြက္ ကာကြယ္တဲ့ ဥပေဒေတြ ထားထားပါတယ္ ေျပာပါေစ။ အရင္ဦးဆံုး ကိုယ္ကဒုကၡေရာက္ရတာပါ။ ျမန္မာနိုင္ငံမွာ ဘြဲ႕ရပညာတတ္ျဖစ္ေအာင္ ပညာေတြ သင္ၾကားၿပီးခါမွ သူတစ္ပါးနိုင္ငံမွာ အိမ္အကူအျဖစ္ သြားေရာက္အလုပ္လုပ္ရတာ တကယ္ကိုပဲ စိတ္မေကာင္းစရာ ေတြ႔ျမင္ေနရတာပါ။ ကိုယ့္မိသားစုရွိတဲ့ ေနရာမွာ မရွိိအတူ ရွိအတူူတူ ေနရတာဟာ ပိုၿပီးေတာ့ ေအးခ်မ္းလွပါတယ္။

ခံစားမိသမွ်

ကိုယ့္ကိုကို သတ္ေသတယ္ဆိုတာကို ျမန္မာျပည္မွာ ေနတုန္းက ၾကားပဲၾကားဘူးတယ္။ မျမင္ဘူး မေတြဘူးပါဘူး။ ျမန္မာေတြရဲ႕ ဘာသာေရး အဆံုးအမအရ ကိုယ့္ကိုကို သတ္ေသရင္ အဖန္ငါးရာ ငါးကမၻာ ခံရတယ္လို႔ ေျပာဆိုဆံုးမထားတဲ့ အတြက္ အဲဒီလိိုစိတ္ကူးမ်ိဳးကို ေတာ္ရံုမစဥ္းစားၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ထိုင္၀မ္ကို ေရာက္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ မၾကာခဏ ဆိုသလို သတင္းေတြထဲမွာ ေတြ႔ျမင္ေနရပါတယ္။ စီးပြားေရး အဆင္မေျပလို႔ သမီးရည္းစား အဆင္မေျပလို႔ စိတ္ညစ္လို႔ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြနဲ႔ ရခဲလွတဲ့ လူ႔ဘ၀ကို အလြယ္တကူ စြန္႔လႊတ္လိုက္ၾကပါတယ္။ အဲဒီလို ဘာလို႔မ်ား လုပ္ၾကတာလဲလို႔ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့့ ျမန္မာျပည္မွာလို ဘာသာေရး မက်ယ္ျပန္႔တာလဲ ပါပါတယ္။ အလုပ္ကေပးတဲ့ ဖိအားေရာ လူမႈေရးေတြေရာ ရႈပ္ေထြးလာတဲ့ အခါမွာ မိမိစိတ္ကို မထိန္းခ်ဳပ္နိုင္ေတာ့ပဲ ထြက္ေပါက္တစ္ခုအေနနဲ႔ ျပဳလုပ္လိုက္ၾကတယ္။ ထိုင္၀မ္ဟာ တိုးတက္တဲ့ ေနရာတစ္ခုပါ။ အဲဒီတိုးတက္မႈေတြနဲ႔ အတူ လူေတြမွာလဲ ဖိအားေတြ မ်ားေနတယ္လို႔ ထင္မိတယ္။ ဒီမွာေနေနတဲ့ လူေတြဟာ ျမန္မာနိုင္ငံက လူေတြလို စိတ္ကမေအးခ်မ္းဘူးလို႔ ထင္မိတယ္။ ျမန္မာနိုုင္ငံက သက္ၾကီးရြယ္အိုေတြကို ၾကည့္လိုက္ရင္ ဘုရားသြား ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသြားၿပီး ဘာသာေရးကို ျပဳလုပ္ၾကပါတယ္။ စီးပြားေရး အဆင္မေျပလို႔ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ သက္ၾကီးရြယ္အိုခ်င္း ယွဥ္ၾကည့္ရင္ေတာင္ ထိုင္၀မ္က သက္ၾကီးရြယ္အို ေတြဟာ ပိုၿပီးသနားဖို႔ ေကာင္းတယ္လို႔ ထင္မိတယ္။ ႏွင္း အလုပ္လုပ္တဲ့ အလုပ္ထဲမွာ အသက္ ၆၀ ေက်ာ္ေနၿပီ အလုပ္လုပ္ ေနရတုန္းပဲ။ ေနမေကာင္းလဲ အလုပ္ကို လာေနရတယ္။ အလုပ္ကအျပန္ အိမ္မႈကိစၥေတြလဲ လုပ္ရတယ္။ သားသမီးေတြ ရွိေနေပမယ့္ ကိုယ့္ဟာကို ေနေနၾကတဲ့ အတြက္ ျမန္မာျပည္ကလို မိဘကို ျပဳစုယုယတယ္ဆိုတာ အလြန္နည္းပါးပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆင္းရဲတယ္ေျပာပါေစ ကိုယ့္မိဘကိုေတာ့ ရွိတာေလးနဲ႔ ေကၽြးေမြးျပဳစုၾကပါတယ္။ မိဘေတြကို ဘိုးဘြားရိပ္သာပို႔တယ္ဆိုတာ အလြန္ရွားပါတယ္။ မရွိဘူးလို႔လဲ မေျပာလိုပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တိုးတက္ပါတယ္ဆိုတဲ့ နိုင္ငံေတြမွာ ကိုယ့္ကိုေမြးတဲ့ မိဘေတြကို မျပဳစုနိုင္လို႔ ဘိုးဘြားရိပ္သာမွာ သြားထားၾက
ပါတယ္။ ႏွင္း သိတဲ့ ဘိုးဘြားရိပ္သာဆိုတာ အားကိုးရာမဲ့ေနတဲ့ သက္ၾကီးရြယ္အိုေတြအတြက္ပါ။ နိုင္ငံျခားေရာက္ေတာ့မွ ေအာ္ဒီလိုေတြလဲ ရွိပါလားဆိုၿပီး အံ့ၾသမိတယ္။ စိတ္မေကာင္းလဲျဖစ္မိတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ လူလာျဖစ္ရတာကုိပဲ စိတ္ထဲမွာ ေက်နပ္မိသြားတယ္။ နိုင္ငံတိုးတက္တယ္ ေခတ္မွီတယ္ ဆိုတာေတြ မရွိရင္ေနပါေစ။ ကိုယ့္ကို ေမြးထားတဲ့ မိဘေတြကို ေက်းဇူးဆပ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အသိတရားေတြကို သိခြင့္ရလုိ႔ပါ။ လူဆိုတာ တစ္ေန႔ေတာ့ ေသၾကရမွာပါပဲ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေခတ္မွီတိုးတက္တဲ့ ေနရာမွာ ေနေနပါေစ ဒီလမ္းကိုေတာ့ တစ္ေန႔ေလွ်ာက္ၾကရမွာပါ။ အခုအခါ ျမန္မာနိုင္ငံကေန အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြေၾကာင့္ နိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ေနထိုင္ေနၾကတဲ့ လူငယ္တစ္ခ်ုိဳ႕မွာ နိုင္ငံျခားသားတို႕ရဲ႕ စရိုက္ေတြ စိုးမိုး၀င္ေရာက္ေနၾကပါတယ္။ မိသားစုဆိုတဲ့ စိတ္ကေလးေတြနဲ႔ မိဘပါလားဆိုတဲ့ အသိစိတ္ကေလးေတြ တျဖည္းျဖည္း နည္းပါးလာၾကပါတယ္။ (ျမန္မာနိုင္ငံမွာလဲ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ နိုင္ငံျခားေရာက္မွ ေျပာင္းလဲသြားတာ အမ်ားဆံုးမိုလို႔ပါ။) ငါလုပ္ေနတာ ငါရွာေနတာ ငါ့အတြက္ပဲ ဆိုတဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ တစ္ကိုယ္ေကာင္း စိတ္ကေလးေတြ ၀င္ေရာက္ေနရာ ယူလာၾကပါတယ္။ မိဘေတြက သားသမီးေတြကို တိုးတက္ေစခ်င္ ေကာင္းစားေစခ်င္လို႔ နိုင္ငံရပ္ျခားကို နည္းမ်ိဳးဆံုနဲ႔ ေရာက္ေအာင္ေခၚတယ္။ သူတို႔ မသြားနိုင္ရင္ေတာင္ ေရာင္ေအာင္ပို႔ေပးတယ္။ နိုင္ငံရပ္ျခားကို ေရာက္ေတာ့ သားသမီးေတြရဲ႕ စိတ္ေတြ ေျပာင္းလဲသြားတာကို သိလိုက္ရၿပီဆိုရင္ မိဘေတြမွာ ရင္ထုမနာျဖစ္ရၿပီေပါ့။ ကိုယ္ဘယ္ဘ၀ပဲ ေရာက္ေနေန မိဘကမိဘပါပုဲ။ မိဘေက်းဇူးဆိုတာ ဆပ္လို႔မကုန္တာ လူတိုင္းအသိပါ။ ဆပ္လို႔မကုန္နိုင္တဲ့ မိဘေက်းဇူးကို ျပန္ဆပ္နိုင္တဲ့ လူေတြ ျဖစ္ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းမိပါတယ္။

ေနာက္လဲလာလည္ေနာ္

Glitter Graphics