ေတာင္ေပၚတစ္ေခါက္

ေတာင္ေပၚမွာနားနားေနေနေပ့ါ


လာကန္ေတာ့ၾကတဲ့ လူေတြနဲ႔ျပည့္ေနတယ္

္ေတာင္ေပၚကေန ျမင္ရတဲ့ရႈခင္း

တစ္ပင္လံုး ပန္းေတြနဲ႔ေ၀ေနတဲ့ ခ်ယ္ရီ

ဒီတစ္ပတ္ စေနပိတ္ရက္မွာ အလုပ္ထဲက သူငယ္ခ်င္း ၃ ေယာက္နဲ႔ ထူတိကုန္း ေတာင္ကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေမာ္ေတာ္ကားနဲ႔ တက္ခဲ့ၾကတယ္။ ေန႔လည္ ၁၁ နာရီခြဲေလာက္က စတက္တယ္။ ကားနဲ႔တက္မယ္ဆိုၿပီး taxi ငွားတာ ၂ စီး ၃စီးက ေတာင္ေပၚကို မတက္ခ်င္ဘူဆိုလို႔ ကားေပၚကျပန္ဆင္းေပးရတယ္ေလ။ ရွက္လိုက္တာေနာ္ ဟီ ဟီ။ ျမန္မာျပည္မွာလို သြားမယ့္ေနရာကိုေျပာ ကားခကို ေျပာတာမဟုတ္ေတာ့ အဲဒီလိုအရွက္ကြဲတာေပါ့။ ရွက္ရွက္နဲ႔႔ဲပဲ ကားတစ္စီးက ရတယ္ဆိုလို႔ ေန႔ခင္းၾကီး ေတာင္ေပၚကို ွေရာက္သြားတယ္ေလ။ ေတာင္ထိပ္အထိ ကားနဲ႔တက္လို႔မရဘူးေလ။ ေလွခါးထစ္ေလးေတြ နဲနဲတက္ရေသးတယ္။ ေတာင္ပတ္လမ္းေဘးမွာရွိတဲ့ ခ်ယ္ရီပင္ေတြမွာလဲ ပန္းေတြနဲ႔အျပည့္ တစ္ပင္လံုး အရြက္မရွိပဲ ပန္းေရာင္သန္းေနတာ ေနေရာင္ထဲမွာ ၾကည့္ရတာ အရမ္းကို လွေနတယ္။ ေဆာင္းကုန္ခါနီးေပမယ့္ ခ်ယ္ရီေတြက ပြင့္ေနတုန္းေလ။ ေတာင္ေပၚေရာက္ေတာ့လဲ လာကန္ေတာ့တဲ့ လူေတြနဲ႔အျပည့္ပဲ။ မိသားစုအလိုက္ အေပါင္းအသင္းအဖြဲ႔လိုက္ ေျခက်င္တစ္မ်ိဳး ကားနဲ႔တစ္မ်ိဳး လာၾကတယ္။ ေတာင္ေပၚကို လာၾကတဲ့ လူေတြအတြက္ အဆင္ေျပဖို႔ လိုင္းကားလဲရွိတယ္။ အဲဒီကားက အလကားစီးရတယ္။ မီနီဘတ္စ္ အေသးေလးေတြကို သူ႔အခ်ိန္နဲ႔သူ ထြက္ေပးတယ္။ ေတာင္ေပၚကေန ေန႔လည္ ၂ နာရီ ေက်ာ္ေလာက္ ျပန္ဆင္းလာတယ္။ ေတာင္ေပၚမွာ ခ်ိဳ႕တို႔ဖူး (နံတဲ့တို႔ဖူး) စားခဲ့တယ္။

ကာတြန္းဖတ္ရေအာင္

မိဘေမတၱာ

သားသမီးက ႏိုင္ငံျခား
ပညာအသင္ သြားၾကေတာ့
မိဘေတြဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ကာ
ေမာ္ၾကြားရေပါ့

ငါ့သားသမီးက ဘယ္နိူင္ငံမွာ
ေျပာလို႔ကို မေမာနိုင္တာ
လူတကာၾကား
ဂုဏ္ယူကာ ေျပာၾကားရင္း
သူတုိ႔ယူကာသြားတဲ့
စည္းစိမ္ဆိုတာ ေမ့ကာထားေပါ့

ေကာင္းစားပါေစထားတဲ့ မိဘေစတနာ
ေလာင္းကစားတာေတြနဲ႔ေတာ့
ျဖဳန္းတီးမပစ္ပါနဲ႔လို႔
ၾကိတ္လို႔သာဆုေတာင္းမိတယ္

ဒါေတြကို ေဘးကမသိ
ကိုယ့္၀မ္းနာ ကိုယ္သာသိမို႔
ေဘးအျမင္မွာ သားသမီးအလိမၼာျဖစ္ဖို႔
မိဘေတြဟာ ရင္မွာၿမိဳသိပ္
တိတ္တိတ္သာ ငိုေနရပါတယ္

နိုင္ငံျခားက ဘ၀

ျမန္မာနိုင္ငံက လူတစ္ခ်ိဳ႕ဟာ နို္င္ငံျခားမွာေနတယ္ဆိုရင္ သူတို႔ေတြရဲ့ စိတ္ထဲမွာ အရမ္းကို အဆင္ေျပ ေနၾကတယ္လို႔ထင္ေနတယ္။ နိုင္ငံရပ္ျခား တိုင္းတပါးမွာ စားရ ေနရတဲ့ ဒုကၡေတြကို ျမန္မာျပည္ကမိသားစုေတြ မသိၾကဘူး။ နို္င္ငံျခားေရာက္ေနတဲ့ လူေတြကလည္း ကိုယ့္မိသားစုေတြ စိတ္ဆင္းရဲမွာစိုးလို႔ ဖြင့္မေျပာျပၾကပါဘူး။ နိုင္ငံရပ္ျခားလို႔ ဆိုလိုက္တာနဲ႔ ဘာသာစကားကစလို႔ အခက္အခဲေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရၿပီ။ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ မရွိတဲ့အတြက္ သူတစ္ပါးဆီမွာ အိမ္ငွားေနၾကရၿပီ။ တစ္ေယာက္ထဲ ငွားေနဖို႔ရာကလည္း ရတဲ့လခနဲ႔ အိမ္ငွားခနဲ႔ မတတ္နိုင္ေတာ့ လူအမ်ားစုေပါင္းၿပီးေနၾကရတယ္။ စရိုက္ကမတူ ကိုယ့္မိသားစုလဲမဟုတ္တဲ့အတြက္ စိတ္ညစ္စရာေတြရွိလာၿပီေလ။ ဒီၾကားထဲ အလုပ္မွာ အဆင္မေျပရင္ ပိုလို႔ေတာင္ စိတ္ညစ္ရေသးတယ္။ သူတစ္ပါးနိုင္ငံမွာ အလုပ္လာလုပ္ရေတာ့ နိုုင္ငံျခားသားဆိုၿပီး ႏွိမ္ခ်င္ၾကတယ္။ ဒါေတြကို ငါ့မိသားစုအတြက္ ဆိုတဲ့ စိတ္ကေလးနဲ႔ အားလံုးကို သည္းခံၿပီး လုပ္ကိုင္ေနၾကရတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ရွိေနတဲ့ ကိုယ့္မိသားစုက ဒါေတြကို နားလည္ၿပီး အားေပးေနရင္ ပင္ပန္းရတာေတာ္ေသးတယ္။ ဒီလိုမွမဟုတ္ပဲ ကိုယ္ကအိမ္ကို လြမ္းလို႔ ဖုန္းေလးဆက္ပါတယ္။ အိမ္မွာရွိတဲ့လူေတြက လိုခ်င္တက္မက္စိတ္ေတြနဲ႔ စိတ္ညစ္စရာေတြကို ေျပာၿပီဆိုရင္ စိတ္ညစ္ရၿပီေပါ့။ နို္င္ငံျခားမွာမိုလို႔ အရာအားလံုး အဆင္ေျပေနတယ္လို႔ ထင္ေနရင္ မွားေနၿပီ။ အလုပ္တက္တာနဲ႔ စက္ရုပ္တစ္ရုပ္လို မနားတမ္းလုပ္ေနရတဲ့ ဘ၀ေတြပါ။ ဘယ္ဘ၀က ၀ဋ္ေၾကြမ်ားရွိေနလို႔ မိသားစုကိုခြဲ ကိုယ့္ေမြးရပ္ေျမကို ခြဲခြာၿပီး စက္ရုပ္လူသားဘ၀ေတြကို ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္ေနရတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေက်းဇူးတင္ပါ

လူတစ္ခ်ိဳ႕က ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ဟာ သူသိတဲ့ အေၾကာင္းကို သူခံစားရတာေတြကို ေျပာျပတဲ့အခါ အလကားပါကြာ လူအထင္ၾကီးေအာင္ ေျပာေနတာပါ ဆိုၿပီး ေျပာတတ္ၾကတယ္။ အဲဒီလို ေျပာၾကမယ္ဆိုရင္ သူအဲဒီလိုသိေအာင္ သူေပးဆပ္ရတာေတြကိုေရာ သူကုန္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြအေပၚမွာေရာ ထည့္ၿပီးစဥ္းစားေပးမိရဲ့လား။ လူတစ္ေယာက္ဟာ တကယ္ပဲ လူအထင္ၾကီးေအာင္ လုပ္တယ္ပဲ ဆိုပါစို႔။ အဲဒီလို အထင္ၾကီးေအာင္ သူမ်ားမသိတာေတြကို သိေအာင္ေလ့လာရတယ္။ သိေအာင္လုပ္ရတယ္။ အခ်ိန္ေတြ ေငြေတြ ကုန္ရတယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကေရာ သူ႔လိုလုပ္နိုင္ရဲ့လား။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကလဲ မလုပ္နိုင္ သူတစ္ပါးလုပ္ေနတာကိုလဲ အားမေပးခ်င္။ အားမေပးပဲ ေနရင္လဲ ရပါတယ္။ အျပစ္ေျပာျပတာကိုလဲ လက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို သူတစ္ပါးေတြကို ေျပာျပတိုင္း လူအထင္ၾကီးေအာင္ လုပ္ေနတာပါဆိုတဲ့ သေဘာေလးေတြ အျမင္ေလးေတြနဲ႔ေတာ့ မျမင္ေစခ်င္ဘူး။ အဲဒီလိုအျမင္နဲ႔ ေျပာလိုက္ရင္ သူသိၿပီး ေျပာျပခ်င္ေနတဲ့ အရာေတြကို မေျပာျပပဲ သိမ္းထားလိုက္မယ္ဆိုရင္ အလြန္ႏွေမ်ာဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ သူသိေနတဲ့ အရာေတြဟာ သူတစ္ပါးမသိေသးတာေတြ ပါေနမယ္ဆိုရင္ တစ္ျခားမသိေသးတဲ့ လူေတြအတြက္ ဗဟုသုတ ေလ်ာ့နည္းသြားမွာပါ။ ဘယ္လိုစိတ္မ်ိဳးနဲ႔ပဲ ေျပာျပေျပာျပ ေျပာျပေပးေနတဲ့ လူကို ေက်းဇူးတင္သင့္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သူ႔မွာ သူတစ္ပါးကို မွ်ေ၀ေပးခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးရွိေနလို႔ပါ။

္

သက္သတ္လြတ္စားရံုသက္သက္နဲ႔ ဘာကုသိုလ္မွ မရပါ

သက္သတ္လြတ္စားရံုသက္သက္နဲ႔
ကုသိုလ္ရတယ္ဆိုရင္
ႏို႔စို႔ကေလးေတြ
အေမႏို႔ စို႔ေနတဲ့အခ်ိန္
ၿမီးေကာင္ေပါက္ ေကာင္မေလးေတြ
သရက္ေပါင္း၊ ဆီးေပါင္း
စားေနတဲ့အခ်ိန္
ရုပ္ရွင္ ဗီြဒီယိုၾကည့္သူေတြ
ေနၾကာေစ့၊ ကြာေစ့
၀ါးေနတဲ့အခ်ိန္
အရက္သမား ဘီယာသမားေတြ
အရက္ ဘီယာ
ေသာက္ေနတဲ့အခ်ိန္
အရက္ ဘီယာေသာက္ရင္း
အားလူးေၾကာ္ ေျမပဲေလွာ္
ျမည္းေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာလည္း
သူတို႔တစ္ေတြ
အလကားေနရင္း
ကုသိုလ္ရေနမွာေပါ့။
အဲဒါေတြအားလံုး
သက္သတ္လြတ္ေတြခ်ည္းပဲ
မဟုတ္လား။

အရွင္ဆႏၵာဓိက

သူမ်ားအသက္မသတ္တဲ့ ဖထီး

တစ္ခါက ဖထီးတစ္ေယာက္ ဒီေန႔ေတာ့ ဥပုဒ္ေန႔ သူမ်ားအသက္ကို သတ္ၿပီးမစားဘူးဆိုၿပီး ဆံုးျဖတ္ထားတယ္ေလ။ အိမ္မွာကလဲ ဂဏာန္းအရွင္ေတြက ဖမ္းထားတာရွိေနတယ္။ သူမ်ားအသက္လဲ မသတ္ခ်င္ဘူး ဒီဂဏာန္းေတြကိုလဲ စားခ်င္ေနတယ္။ အဲဒါနဲ႔ မီးဖိုေပၚေရေႏြးအိုးတည္ ၿပီးရင္ တုတ္ႏွစ္ေခ်ာင္းထားၿပီး မင္းတို႔ကုသိုလ္ကံပဲ အိုးဟိုဘက္ကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ၾကဆိုၿပီး ဂဏာန္းေတြကို တင္လိုက္တယ္။ ေရေႏြးအိုးေပၚက ဂဏာန္းေတြက ဘယ္လိုမွ ျဖတ္မေလွ်ာက္နိုင္ေတာ့ အိုးထဲကို ျပဳတ္က်ကုန္တာေပါ့။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဂဏာန္းအၾကီးၾကီး တစ္ေကာင္က ျဖတ္ေလွ်ာက္လို႔ ရသြားတယ္။ အဲဒါကို ဖထီးက ဒီလိုေတာ့ ဘယ္ရမလဲ မင္းက အေကာင္ၾကီးေတာ့ ႏွစ္ခါျပန္ေလွ်ာက္ရမယ္ဆိုၿပီး ျပန္ေလွ်ာက္ခိုင္းတာေပ့ါ။ ေနာက္တစ္ခါက်ေတာ့ ဂဏာန္းလဲ အိုးထဲက်ေတာ့တာေပါ့။ မိတ္ေဆြတို႔လဲ ဖထီးလိုေတာ့ မင္းတို႔ကုသိုလ္ကံပဲ ဆိုၿပီးမလုပ္ၾကနဲ႔ေနာ္။

အားလံုးအတြက္ ညစာ

ဒီတစ္ပတ္ေတာ့ ဟင္းေကာင္းစားခ်င္တယ္လို႔ ေျပာလာတဲ့ လူကလဲရွိေန ကိုယ္တိုင္ကလည္း အစားပုတ္ေတာ့ အေတာ္ပဲျဖစ္သြားတယ္။ ဒီတစ္ခါ ငါးကို ေကာ္ရည္နဲ႔ ခ်က္မယ္။ ၀က္သားဆီျပန္ခ်က္မယ္။ ကဲ ငါးကို ေကာ္ရည္ခ်က္ဖို႔ ကကတစ္ငါးကို အေကာင္လိုက္ ဆား၊ ဟင္းခ်ိဳမႈန္႔၊ ျငဳပ္ေကာင္းမႈန္႔တို႔နဲ႔ နယ္ၿပီးခဏ ႏွပ္ထားလိုက္ပါ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ၾကက္သြန္နီ ခရမ္းခ်ဥ္သီးကို အတံုးေလးေတြ လီွးထားပါ။ ၾကက္သြန္ျဖဴ ခ်င္းကို ပါးပါးေလးလွီးပါ။ ၿပီးရင္ ကိုယ္စားခ်င္တဲ့ အသီးအႏွံ အနည္းငယ္လွီးထည့္ပါ။ ငါးကို အရင္ဆံုး ဆီမ်ားမ်ားထဲမွာ မီးေအးေအးနဲ႔ ေၾကာ္ပါ။ ငါးက ရဲလာၿပီး အနည္းငယ္ကၽြတ္လာရင္ ဆယ္ၿပီး ပန္းကန္တစ္ခုထဲ ထည့္ထားပါ။ ခုနက လွီးထားတဲ့ အသီးအရြက္ေတြကို ေၾကာ္ပါမယ္။ ပထမဆံုး ဆီအနည္းငယ္ထဲမွာ ၾကက္သြန္ျဖဴနဲ႔ ခ်င္း ကိုအရင္ဆံုး ဆီသပ္ပါ။ အဲဒီလို ဆီသပ္လိုက္ေတာ့ ခ်င္းနဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴအနံ႔ ေမႊးေမႊးေလးရတာေပ့ါ။ ၿပီရင္ က်န္တဲ့ အသီးအႏွံေတြကို ထည့္ၿပီး ေၾကာ္ပါ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေကာ္ရည္အနည္းငယ္ ေဖ်ာ္ထားပါ။ အနည္းငယ္က်က္လာရင္ ေကာ္ရည္က်ဲက်ဲကို ေလာင္းထည့္ပါ။ ေကာ္ရည္ပြက္လာရင္ ေၾကာ္ထားတဲ့ ငါးကို ထည့္လိုက္ပါ။ ေကာ္ရည္ထဲမွာ ငါးကို ခဏႏွပ္လိုက္ၿပီးရင္ ပန္းကန္ထဲကို ထည့္ၿပီး စားလို႔ရပါၿပီ။ ၀က္သားဆီျပန္ကိုေတာ့ ဒီတစ္ခါမခ်က္ျပေတာ့ဘူးေနာ္။ အရင္တုန္းက ဆီျပန္ခ်က္သလိုသာ ခ်က္လိုက္ေတာ့။
ဒီတစ္ခါကေတာ့ ညစာပါေနာ္။ ေန႔လည္က မအားလို႔ ဟင္းမခ်က္အားတာနဲ႔ ညစာျဖစ္သြားတယ္။ :P

အခ်ိန္ေတြ မေရြးပါနဲ႔

ႏွင္းတို႔ ျမန္မာေတြ ေျပာေနတဲ့ ပထမအရြယ္မွာ ပညာရွာ၊ ဒုတိယအရြယ္မွာ ဥစၥာရွာ၊ တတိယအရြယ္မွာ တရားရွာ ဆိုၿပီး ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ႏွင္း အျမင္မွာေတာ့ ဒါေတြဟာ အေပၚယံသေဘာပါပဲ။ အဲဒီလိုမ်ိဳး ပိုင္းျခားၿပီးေတာ့ လုပ္လို႔မရပါဘူး။ ပညာရွာတဲ့ ေနရာမွာ ပထမအရြယ္ၿပီးတာနဲ႔ ဆက္ၿပီးရွာစရာ မလိုေတာ့ပါဘူးဆုိၿပီး အားလံုးကို ရပ္ထားလိုက္လို႔ မရပါဘူး။ အခုလိုတိုးတက္ေနတဲ့ ေခတ္ၾကီးမွာ ကိုယ္မသိတာေတြဟာ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ထြက္ေပၚေနတာပါ။ ဒါေတြကို ပထမအရြယ္ ကုန္သြားၿပီမိုလို႔ မသင္ေတာ့ပါဘူးဆုိၿပီး ရပ္ထားလိုက္ရင္ သူမ်ားေတြသိေနတဲ့ အရာမွန္သမွ်ကို ကိုယ္က မသိမတတ္ ္ျဖစ္သြားမွာပါ။ ဥစၥာရွာတာက ဒုတိယအရြယ္လို႔ ေျပာေနလို႔ ဒုတိယအရြယ္မွ ရွာမယ္လို႔ မထားရပါဘူး။ ဥစၥာရွာဖို႔ အခြင့္အေရးရွိရင္ ဘယ္အရြယ္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ရွာရမွာပါ။ အခုေခတ္မွာ ပညာရွာရင္း ဥစၥာပါ ရွာေနတဲ့ လူေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ အဲဒီလိုပဲ ပညာေရာ ဥစၥာေရာ ရွာေနရင္းနဲ႔ တရားကိုပါ ရွာသင့္ပါတယ္။ ငယ္ပါေသးတယ္။ ဒါေတြက အသက္ၾကီးမွ လုပ္ရမွာပါလို႔ မေတြးေစခ်င္ဘူး။ လူဆိုတာ ဘယ္အခ်ိန္ေသမယ္ဆိုတာ မသိပါဘူး။ အခုေန အသက္ရွင္ေနေသးေပမယ့္ စကၠန္႔ပိုင္း မိနစ္ပိုင္းအတြင္း ေသသြားနိုင္ပါတယ္။ ဒါေတြေၾကာင့္ အရြယ္ေတြ အခ်ိန္ေတြကို ေရြးမေနသင့္ပါဘူး။ ကိုယ္အသက္ရွင္ေနေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာ လုပ္နိုင္တဲ့ အရာမွန္သမွ်ကို တစ္ခ်ိန္တည္း တစ္ၿပိဳင္တည္းလုပ္ေနသင့္ပါတယ္။

ေန႔ျမင္ညေပ်ာက္

မတည္ျမဲျခင္း ဆိုတာကို လူေတြဟာ သတိမျပဳမိၾကဘူး။ ဘယ္အရာကိုမွ ကိုယ္အပိုင္စိုးရတယ္ဆိုတာ ေလာကမွာမရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူတစ္ခ်ိဳ႕ဟာ ဒီအရာေတြကို ေမ့ေနၾကတယ္။ ငါပုိင္ဆိုင္တဲ့ ဥစၥာပစၥည္း၊ ငါေမြးထားတဲ့ ငါ့သားသမီး၊ ငါ့ရာထူး စတဲ့ ငါစြဲေတြကို ထားေနသေရြ့ သူတို႔ရဲ့ စိတ္ေတြဟာလဲ မေအးခ်မ္းၾကပါဘူး။ အတိတ္ဘ၀ ကုသိုလ္ကံ ေကာင္းလို႔ ကိုယ္ျပဳခဲ့တဲ့ ေကာင္းက်ိဳးေတြေၾကာင့္ ရလာတဲ့အရာေတြပါ။ ကိုယ္ရွာထားတဲ့ စည္းစိမ္ေတြကလဲ အျမဲတမ္း တည္ျမဲေနမယ့္အရာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေန႔ ရွိေနေပမယ့္ ေနာက္ေန႔ရွိခ်င္မွ ရွိေတာ့မယ့္အရာေတြပါ။ ကိုယ္ေမြးထားတဲ့ သားသမီးေတြကေရာ အျမဲတမ္း ကိုယ္နဲ႔အတူ ရွိေနမွာမွ မဟုတ္တာ။ အခ်ိန္တန္အရြယ္ေရာက္ရင္ ကိုယ့္ကိုခြဲသြားမွာပါ။ ကိုယ့္မွာ အခုရွိပါတယ္ဆိုတဲ့ ရာထူး ဂုဏ္ထူးေတြကေရာ အျမဲတမ္းရွိေနမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီဟာေတြအေပၚမွာ အစြဲေတြ ထားေနမယ္ဆိုရင္ လက္ရွိဘ၀မွာလဲ မေအးခ်မ္းနိုင္သလို ကိုယ္ေသသြားခဲ့ရင္လဲ ဒီစြဲလမ္းတဲ့ စိတ္ေတြေၾကာင့္ သံသရာမွာလဲ မေကာင္းနိုုင္ပါဘူး။ ျဖစ္ၿပီးရင္ ပ်က္မွာပါပဲ။ ျဖစ္ၿပီးၿပီ မပ်က္နိုင္ေတာ့ပါဘူး ရယ္လို႔ ဘုရားကလဲ မေျပာခဲ့ပါဘူး။ ျမတ္စြာဘုရားေတာင္မွ ျဖစ္ပ်က္သေဘာကို အလြန္ဆန္နိုင္ခဲ့ပါဘူး။
လူ႔ဘ၀ဆိုတာ ခဏေလးပါ။ ကုသိုလ္ကံထူးလို႔ လူရယ္လို႔ လာျဖစ္ရတာပါ။ လူရယ္လို႔ ျဖစ္လာျပီးေတာ့ ျမတ္ဘုရားရဲ့ အဆံုးအမေတြကို နာၾကားခြင့္ရလို႔ ပိုၿပီးကံေကာင္းပါတယ္။ လုပ္ခြင့္ၾကံဳတုန္း လုပ္လို႔ရေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ဘ၀အတြက္ ေလာကုတၱရာအတြက္ ၾကိဳးစားၿပီး က်င့္ၾကံရမွာပါ။ ေလာကီအတြက္ မၾကိဳးစားရဘူးလို႔ မေျပာပါဘူး။ အူမေတာင့္မွ သီလေစာင့္နိုင္မယ္ဆုိတာ လူတိုင္းသိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလာဘဆိုတာကို ထိန္းနိုင္ရပါမယ္။ အခုတစ္ေလာ ျမန္မာနိုင္ငံမွာ မီးေတြေလာင္လို႔ အပူေသာကေတြနဲ႔ ၾကံဳေနရတယ္။ ဒီေန႔ရွိေနတဲ့ ပစၥည္းေတြ အခ်ိန္္ပိုင္းအတြင္းမွာ ျပာမႈန္႔ေတြအျဖစ္ေျပာင္းလဲ သြားတယ္။ မတည္ျမဲျခင္း ေတြကို ေတြ႔ျမင္ေနရတာပါ။ အရာ၀တၳဳ ပစၥည္းဆိုတာ မတည္ျမဲဘူး။ အဲဒီလိုပဲ လူရယ္လို႔ ေမြးဖြားလာၿပီးရင္လဲ ေသဆံုးၾကရမွာပါ။ မေသဆံုးခင္ ေလာကုတၱရာအတြက္ ၾကိဳးစားအားထုတ္သြားရမယ္။